Σκέψη δεύτερη...

Σήμερα είναι Κυριακή. Ο ουρανός από το πρωί είναι γκρίζος, έτοιμος να ποτίσει με τα δάκρυά του το χώμα. Από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου, είχα ανάμικτα συναισθήματα Διάβασα μερικές σελίδες από το βιβλίο που ξεκίνησα όταν είχαμε πρωτομιλήσει. Ναι, καλά θυμάσαι..."το ταξίδι που λέγαμε..." της Αλκυόνης Παπαδάκη. Μετά άκουσα αγαπημένους ήχους στο ραδιόφωνο και περίμενα με λαχτάρα ένα σου μήνυμα. Δεν φαντάζεσαι πόσο χαρά μου έδωσε η καλημέρα σου... Ξαφνικά δε με ένοιαζε τίποτα. Ο ουρανός δεν ήταν μια γκρίζος για μένα. Είχε πάρει το χρώμα των ματιών σου...
Στις έξι, μου είπες, θα είμαι εκεί. Ο χρόνος μου φαινόταν ατελείωτος. Ετοίμασα το γεύμα που σου είχα υποσχεθεί. Έκανα ότι μπορούσα για να μου φανεί λιγότερο μαρτυρικό το πέρασμα των λεπτών μακρυά σου... Ώσπου, χτύπησε το κουδούνι. Είχες έρθει στεκόσουν εκεί, πίσω από την πόρτα μου, με τα δεμένα σε κότσο μαλλιά σου.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο μου είπες και αμέσως μου γκρεμίστηκε το σύμπαν. Δεν στο έδειξα, όχι από φόβο αλλά από κατανόηση Ξέρω ότι το πρόγραμμα σου είναι "βαρύ" και χαίρομαι που μπορείς και βρίσκεις έστω και αυτό το χρόνο να μου αφιερώσεις.
Πόσο μου αρέσει να συζητάω μαζί σου. Και οι ποιο άδειες κουβέντες έχουν άλλο ήχο από το δικό σου στόμα. Και να σε κρατάω αγκαλιά μ' αρέσει...όπως και χθες, που κούρνιασες στην αγκαλιά μου σαν μικρό πουλί που βρίσκει καταφύγιο στην βροχή. Και μου μιλούσες και σου μιλούσα Και ήταν όλα τόσο όμορφα! Σ' ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη μέρα που μου χάρισες.