Σκέψη τέταρτη...

Μου λείπεις... κάθε στιγμή που περνάει είναι φυλακισμένη στη σκέψη σου. Είσαι μπροστά μου, μου χαμογελάς, με κοιτάζεις, μου μιλάς... και εγώ εκεί, ανήμπορος να αντιδράσω, ψάχνω αφορμές για να σου στείλω μια μου σκέψη, να μοιραστώ μαζί σου την στιγμή μου. Την στιγμή αυτή που είναι γεμάτη από εσένα.
Σήμερα δεν άντεξα την απουσία σου. Δεν σου το είπα. Απλά έφυγα. Και ήμουν γεμάτος από εσένα. Η θάλασσα που τόσο σου αρέσει μου κρατούσε συντροφιά. Άκουγα τα κύματά της να σκάνε επάνω στα βράχια. Βάρκες, μικρές και μεγάλες, που έσχιζαν τα νερά της ενώ στην άκρη του λιμανιού δυο φάροι που χάριζαν εναλλάξ το φως τους και μερικοί ψαράδες. Ήθελα να γράψω όλες μου τις σκέψεις σε μια κόλλα χαρτί. Δεν τα κατάφερα. Καθόμουν και την κοιτούσα ανήμπορος να γράψω και την παραμικρή συλαβή. Είμαι σίγουρος ότι αν τύχη καμιά φορά να την πάρεις στα χέρια σου θα καταλάβεις και την ποιο βαθιά και την ποιο απόκρυφη πτυχή της. Είσαι η μόνη που μπορεί να το κάνει αυτό γιατί για σένα η σιωπή μου είναι βιβλίο ανοιχτό.
Μην με αφήσεις...μη φύγεις μακρυά μου...