Σκέψη πέμπτη....

Τώρα πια το ξέρεις...δεν μπόρεσα να το κρατήσω άλλο μέσα μου.
Ήταν σα μια θάλασσα που μέρα με την μέρα τα νερά της ανέβαιναν ψηλότερα. Στην αρχή πατούσα και ένιωθα τα πόδια μου τόσο γερά που δεν φοβόμουν τίποτα... Μπορούσα να το κρατήσω μόνο για μένα και απλά να σου δείχνω που και που τι αισθάνομαι. Μα τώρα πια το νερό έχει φτάσει ψηλά... Με έχει σκεπάσει και εγώ παίρνω μικρές ανάσες στην επιφάνεια και μετά χάνομαι με τις ώρες στο βυθό της σκέψης σου... Τώρα πια φοβάμαι... φοβάμαι μη σε χάσω...μη ξυπνήσω κάποια στιγμή και εσύ δεν είσαι εκεί. Είσαι κάθε στιγμή στο μυαλό μου...δεν το ελέγχω πια...