Σκέψη τέταρτη...

Μου λείπεις... κάθε στιγμή που περνάει είναι φυλακισμένη στη σκέψη σου. Είσαι μπροστά μου, μου χαμογελάς, με κοιτάζεις, μου μιλάς... και εγώ εκεί, ανήμπορος να αντιδράσω, ψάχνω αφορμές για να σου στείλω μια μου σκέψη, να μοιραστώ μαζί σου την στιγμή μου. Την στιγμή αυτή που είναι γεμάτη από εσένα.
Σήμερα δεν άντεξα την απουσία σου. Δεν σου το είπα. Απλά έφυγα. Και ήμουν γεμάτος από εσένα. Η θάλασσα που τόσο σου αρέσει μου κρατούσε συντροφιά. Άκουγα τα κύματά της να σκάνε επάνω στα βράχια. Βάρκες, μικρές και μεγάλες, που έσχιζαν τα νερά της ενώ στην άκρη του λιμανιού δυο φάροι που χάριζαν εναλλάξ το φως τους και μερικοί ψαράδες. Ήθελα να γράψω όλες μου τις σκέψεις σε μια κόλλα χαρτί. Δεν τα κατάφερα. Καθόμουν και την κοιτούσα ανήμπορος να γράψω και την παραμικρή συλαβή. Είμαι σίγουρος ότι αν τύχη καμιά φορά να την πάρεις στα χέρια σου θα καταλάβεις και την ποιο βαθιά και την ποιο απόκρυφη πτυχή της. Είσαι η μόνη που μπορεί να το κάνει αυτό γιατί για σένα η σιωπή μου είναι βιβλίο ανοιχτό.
Μην με αφήσεις...μη φύγεις μακρυά μου...

Σκέψη τρίτη...

Είναι παραμονή των γενεθλίων σου σήμερα και εγώ ακόμη δεν εχω διαλέξει τι δώρο να σου κάνω. Βλέπεις ειναι τόσο δύσκολη η επιλογή... Εσυ μου έχεις κάνει το μεγαλύτερο δώρο και ας μην είχα καν τα γενέθλιά μου... Πως θα βρώ κάτι που να σου αξίζει;

Σκέψη δεύτερη...

Σήμερα είναι Κυριακή. Ο ουρανός από το πρωί είναι γκρίζος, έτοιμος να ποτίσει με τα δάκρυά του το χώμα. Από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου, είχα ανάμικτα συναισθήματα Διάβασα μερικές σελίδες από το βιβλίο που ξεκίνησα όταν είχαμε πρωτομιλήσει. Ναι, καλά θυμάσαι..."το ταξίδι που λέγαμε..." της Αλκυόνης Παπαδάκη. Μετά άκουσα αγαπημένους ήχους στο ραδιόφωνο και περίμενα με λαχτάρα ένα σου μήνυμα. Δεν φαντάζεσαι πόσο χαρά μου έδωσε η καλημέρα σου... Ξαφνικά δε με ένοιαζε τίποτα. Ο ουρανός δεν ήταν μια γκρίζος για μένα. Είχε πάρει το χρώμα των ματιών σου...
Στις έξι, μου είπες, θα είμαι εκεί. Ο χρόνος μου φαινόταν ατελείωτος. Ετοίμασα το γεύμα που σου είχα υποσχεθεί. Έκανα ότι μπορούσα για να μου φανεί λιγότερο μαρτυρικό το πέρασμα των λεπτών μακρυά σου... Ώσπου, χτύπησε το κουδούνι. Είχες έρθει στεκόσουν εκεί, πίσω από την πόρτα μου, με τα δεμένα σε κότσο μαλλιά σου.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο μου είπες και αμέσως μου γκρεμίστηκε το σύμπαν. Δεν στο έδειξα, όχι από φόβο αλλά από κατανόηση Ξέρω ότι το πρόγραμμα σου είναι "βαρύ" και χαίρομαι που μπορείς και βρίσκεις έστω και αυτό το χρόνο να μου αφιερώσεις.
Πόσο μου αρέσει να συζητάω μαζί σου. Και οι ποιο άδειες κουβέντες έχουν άλλο ήχο από το δικό σου στόμα. Και να σε κρατάω αγκαλιά μ' αρέσει...όπως και χθες, που κούρνιασες στην αγκαλιά μου σαν μικρό πουλί που βρίσκει καταφύγιο στην βροχή. Και μου μιλούσες και σου μιλούσα Και ήταν όλα τόσο όμορφα! Σ' ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη μέρα που μου χάρισες.

Σκέψη πρώτη...

Σκέφτηκα την πρώτη ανάρτηση αυτού του ιστολογίου - ημερολογίου, να την αφιερώσω σε εσένα. Σε εσένα Ταυράκι μου, που ήρθες στην καθημερινότητά μου από το πουθενά να ταράξεις τα λιμνάζοντα νερά μου. Σε εσένα που μπήκες σαν μια ηλιαχτίδα από την χαραμάδα του σφαλιστού μου παραθύρου και ζωντάνεψες τα γκρίζα χρώματα του κόσμου μου.
Σε ευχαριστώ...